Toplumlar yalnızca ekonomik krizlerle ya da siyasi istikrarsızlıklarla çökmez. Asıl yıkım, ahlaki çözülmenin sıradanlaşmasıyla başlar. Bugün Türkiye’nin karşı karşıya olduğu en büyük tehlike; sessiz, derin ve sistematik bir ahlak ve kimlik erozyonudur. Bu erozyon, bireyin vicdanını; ailenin mahremiyetini; milletin ise ortak hafızasını hedef almaktadır.
Son yıllarda özellikle medya, dijital platformlar ve popüler kültür üzerinden yürütülen bir normalleştirme siyaseti ile karşı karşıyayız. Bu siyasetin merkezinde, “özgürlük”, “bireysel tercih” ve “çağdaşlık” gibi kavramlar bulunmaktadır. Ancak bu kavramlar, çoğu zaman içeriklerinden koparılarak; toplumun temel değerlerini tartışmalı hâle getiren bir ideolojik aparat olarak kullanılmaktadır.
Bunun en açık örneklerinden biri, LGBT söyleminin sürekli ve ısrarlı biçimde kamuoyuna servis edilmesidir. Mesele bireysel tercihlerden ziyade, bu tercihlerin agresif bir görünürlük politikasıyla toplumsal normların yerine ikame edilmeye çalışılmasıdır. Özellikle çocukların ve gençlerin zihinsel gelişim süreçlerinde, cinsiyet kavramının muğlaklaştırılması; kadın ve erkek fıtratının “sosyal kurgu” olarak sunulması, pedagojik ve sosyolojik açıdan son derece sorunludur. Bu durum, bilimsel tartışma sınırlarını aşmış; ideolojik bir dayatmaya dönüşmüştür.
Daha da vahimi, biyolojik gerçekliklerin inkâr edilmesi noktasına gelinmiş olmasıdır. Erkeklikten kadınlığa “geçiş” yaptığını iddia eden bireylerin, utanma ve sorgulama ihtiyacı dahi duymadan “hamilelik” gibi kavramları kamuoyuna sunması; aklın, bilimin ve fıtratın açıkça istismar edilmesidir. Bu tür beyanların medya tarafından eleştirilmeden, sorgulanmadan ve hatta alkışlanarak servis edilmesi; toplumsal akılla alay etmektir.
Ahlaki çözülmenin bir diğer cephesi ise gündüz kuşağı televizyon programlarıdır. Kayınvalidesini hamile bırakan bireylerin ekranlara çıkarıldığı; ensest, sadakatsizlik ve mahremiyet ihlallerinin reyting malzemesi hâline getirildiği bu yayınlar, artık bir “istisna” değil, olağan içerik gibi sunulmaktadır. Burada yaşanan yalnızca bireysel ahlaksızlıkların ifşası değil; ahlaksızlığın kitlesel olarak meşrulaştırılmasıdır.
Akşam kuşaklarında yayınlanan dizilerde ise entrika, yalan, ihanet ve aile içi çürüme adeta meşrulaştırılmakta. Sadakat alay konusu edilmekte, ahlak “gericilik” etiketiyle değersizleştirilmektedir. Bu yayınlar, uzun vadede toplumun değer skalasını dönüştürmekte; yanlış olanı sıradan, doğru olanı ise marjinal hâle getirmektedir.
Bütün bu tablo tesadüf değildir. Amaç; cinsiyetsiz, kimliksiz, hafızasız ve köksüz bir nesil inşa etmektir. Kendi değerlerine yabancılaşmış bireyler, küresel kültür endüstrisinin en kolay yönlendirilebilir hedefleridir. Aile bağları zayıflatılmış, inançla ilişkisi koparılmış, tarih bilinci törpülenmiş bir toplum; her türlü kültürel ve siyasi müdahaleye açık hâle gelir.
Bu noktada şunu açıkça ifade etmek gerekir:
Bu süreç, bir “özgürlük genişlemesi” değil; kültürel bir işgaldir.
Nasıl ki terörle mücadelede sınırlarımızı, şehirlerimizi ve insanlarımızı korumak için kararlılık gösteriyorsak; bugün de evlerimizin içine kadar giren dijital ve kültürel teröre karşı aynı ciddiyeti göstermek zorundayız. Tabletler, telefonlar ve televizyonlar; kontrolsüz bırakıldığında birer silaha dönüşmektedir. Çocuklarımızın zihni, adeta biyolojik ve psikolojik bir saldırının hedefi hâline gelmiştir.
Artık gecikmeden bir ahlak seferberliği başlatılmalıdır. Bu seferberlik; yasakçı bir refleks değil, değer merkezli bir direniştir. Aileyi merkeze alan, eğitimi ahlaki bilinçle yeniden yapılandıran, medyayı sorumluluk ilkesine davet eden ve devletin düzenleyici gücünü devreye sokan bütüncül bir yaklaşım şarttır.
Ahlaki çözülmenin bir diğer boyutu da, toplumun mensubu olduğu İslam dininin hayatın dışına itilmek istenmesidir. Bugün mesele, din ve vicdan özgürlüğü değil; dini ölçülerin bilinçli biçimde değersizleştirilmesidir. İslam’ın edep, haya ve sınır koyan ahlak anlayışı; “özgürlük” söylemiyle hedef alınmaktadır. Kalıcı ojeler, botoks ve benzeri estetik uygulamalar yalnızca kişisel tercih olarak sunulmakta; bu tercihler üzerinden dini hassasiyetler alay konusu hâline getirilip dini sorumluluğunu insanlar unutmakta . Tesettür ve mahremiyet, çağdışılık olarak etiketlenmektedir. Çıplaklık ve cinsel ilişki, utanılacak değil teşvik edilecek davranışlar gibi normalleştirilmektedir. Evlilik dışı ilişkiler sıradanlaştırılmakta, sadakat değersizleştirilmektedir. Bu süreçte helal–haram, doğru–yanlış ayrımı özellikle gençlerin zihninde bulanıklaştırılmaktadır. Din, hayata yön veren bir ölçü olmaktan çıkarılıp sembolik bir kimliğe indirgenmektedir. İnanç; camiye, bayrama ve birkaç ritüele hapsedilmek istenmektedir. Oysa İslam, hayatın tamamını kuşatan bir değerler sistemidir. Bu değerler sisteminden koparılan birey, ahlaki pusulasını kaybeder. Maneviyatını yitiren toplumlar, kısa sürede savrulmaya başlar. Bu nedenle ahlak seferberliği, aynı zamanda manevi bir diriliş çağrısıdır. İnancını unutan bir toplumun geleceğini koruması mümkün değildir.
Sessizlik çözüm değildir.
Umursamazlık tarafsızlık değildir.
Bu çürümeye “bana ne” demek, onu kabullenmektir.
Biz; ailemize, evladımıza ve geleceğimize sahip çıkmak zorundayız.
Çünkü ahlak giderse, geriye savunacak bir vatan da kalmaz.
İsmail GEMİ
Alperen Ocakları Genel Başkan Yardımcısı
Ziraat Yüksek Mühendisi
